Historia ka treguar se popujt bashkohen më lehtë kur përballen me një kërcënim.
Por çfarë ndodh kur ai kërcënim mungon?
Një ide e vjetër politike thotë se një pushtet i dobësuar kërkon gjithmonë një armik të jashtëm. Jo domosdoshmërisht sepse lufta është e pashmangshme, por sepse frika bashkon njerëzit më shpejt sesa zemërimi.
Sipas kësaj logjike, një popull pa kundërshtar fillon të bëjë pyetje. Fillon të shohë problemet e brendshme. Fillon të kërkojë përgjegjësi nga ata që e qeverisin.
Ndërsa një popull i frikësuar mendon ndryshe.
Kur vëmendja përqendrohet te një rrezik i jashtëm, debatet e brendshme zbehen. Kundërshtarët politikë mund të bashkohen. Kritikat mund të shtyhen për më vonë.
Kjo është arsyeja pse disa studiues të historisë dhe politikës argumentojnë se luftërat nuk lindin gjithmonë nga idealet, nderi apo drejtësia. Ndonjëherë ato lidhen me ruajtjen e pushtetit dhe kontrollin e opinionit publik.
Sigurisht, kjo nuk do të thotë se çdo konflikt ka të njëjtin motiv. Historia është shumë më komplekse se kaq.
Megjithatë, pyetja mbetet interesante:
Kur shohim një konflikt të ri në botë, a po shohim vetëm atë që ndodh në fushën e betejës, apo duhet të shohim edhe atë që ndodh brenda kufijve të vendeve që e nisin atë?
Ndoshta arma më e fortë nuk ka qenë kurrë shpata.
Ndoshta ka qenë aftësia për të kontrolluar vëmendjen e njerëzve.